نازلی سخن نگفت

به زنی که جسمش را فروخت تا روحش را نفروشد!!!

inspiration vient et va ,

comme une pute dans la vie ...

moi, je suis ton inspiration ,

une pute qui inspire ta vie !!!!

(Nazli H.P)

تو پاک خواهی بود

و پاک خواهی ماند

و پاک خواهی زيست

و پاک خواهی رفت

و پاک خواهی مرد!

                              همچون مريم مجدليه... که پاک امد

                                       پاک ماند

                                                و پاک رفت...

                                 بوسه مسيحا خود گواهش بود!

تو در انتهای شب

از انهنای شب

و تو در انجماد روز

از امتداد روز

گذر خواهی کرد

و تا گريز گاه ايمان پيش خواهی رفت

                                 همچون کلو پاترا

                                         با دو چشم اغواگر

                                                 و جسمی که برای روحش کوچک بود!

تو را در مستی يک پياله

يک جام

تو را در عمق يک فاجعه

يک خواب

تو را تا پيچشی خصمانه

يک فرياد

تو را در انزوای يک حس

يک ناب

تو را در اندوه و در تکرار

تو را حتی در بستر يک رويين تن بيمار

تو را من پاک می بينم٬ پاک

 

تو را نه غسل تعميدی بايد

نه اب توبه ان پير پيرهن ترسا

نه بارانی که در يکشب بی افتاب

 بتابد از حزن بغض نيلگون مهتاب

نه حتی ايه ياس و ياس هر اه

نه حتی ورد جادوگران شهر بی خواب

نه...

تو را حتی جادوی بال يک قديس مصلوب

تو را ذکر سماء يک صوفی بی تاب

تو را تجويز مرد فالگير بی رمل و اسطرلاب

تو را حتی دعای بی بی چل گيس بی اوا

تو را هيچ تعميدی نبايد٬ يا نشايد

 

                                     تو را اشک خدا کافيست....

                                     

تو را يک بوسه کشدار

                که خواهد زد بر ململ چشمت

          تو را دستان لرزانش

                     که خواهد بود ننوی خواب پريشانت

                            تو را اغوش بازش٬

                                   تو را شور کلامش٬

                                      تو را وحی نابهنگامش به گاه عشقبازی با بندگانش

                           تو را تنها و تنها

                           بغض بشکسته و سايش بالهای پربسته اش کافيست.

                                      تو را اشک خدا کافيست...

اگر از رومی و زنگی

اگر از چين و ماچينی

اگر تو٬ دو چشم نيلگونت طلسم بشکسته جنگهای صليبيست...

اگر از خاک موسی ای

اگر از خس و خاشاک به جا مانده از گل سوزی ابراهيم

اگر از بطن زليخا٬ از خواب اشفته و رويای ارام يوسف

اگر زردی٬ تو سرخی٬ تو پيرهن گلگون و مو افشون و دست افشان

اگر از کاروان نوح

از اباده های خاکی و خاک های بی باد يعقوب

تو حتی مانده از حجم نفس های مسيحا

يا که شايد از ديار افتاب گرم وسوزان يهودا

يا نمی دانم

از قبيله٬

       از عشيره٬

                 از سيه چادرهای کوچه پس کوچه های شام و بصره و صنعا

 

تو حتی ميراث بتهای باميان و بودای بی ميل به بتان و

تو حتی ناز بانوی زرتشت هزاران رنگ بی رنگ و ريا

و شايد کولی تیپا خورده و

لکاته بی شرم و حيا و

 

و حتی بيشتر حتی... تو کوچک دخت حوا

تو از هر رنگ و نقشی... 

تو از هر نام و ننگی...

تو خود خوب می دانی....

که تو پاکی و بی رنگی...

                                   تو با مردان نا مردم دار اين شهر٬

                                        تو با ماهرويان خفته در بستر خشم٬ هر خصم

                                              تو حتی با کودکان عريان روح پوشان تن٬

                                                     تو حتی با خودت هم نيز يکرنگی...

                                                           تو بی رنگ همرنگی...

تو را من پاک می بينم

تو را من در بستر مردی که خود از بستر ديگر زنی شايد

          جدا گشته تا رها گردد از قيدی که يک ايه به پايش سخت بستست

تو را من در ميان بازوان پهلوانی

         که پهلوی زنی ديگر را سخت بشکسته است

تو را من لب بر لب مردی که جامش را لبالب پرکرده است

            از خون گلگون شهيدی که جان بر جام زندگی زد٬

تو را حتی در پس يک نام پوشالی

        ازان صيغه نامه يک پوشال مردی

                 يا که شايد دست در دست ان دست چين٬

که شب هايش مست نعره های مرد سياه باديه های عرب باشد

که از قديسان باکره هم چشم نمی پوشد و بر تمام باکره های قديس هم چشم

می دوزد

تو را من پاک می بينم. 

 

تو خود جسم می فروشی

   تو خود را  می فروشی

        مبادا گوشه ای ديگر

            در پس يک شب بارانی و سرد

                که کودک های بی بابا

                     که کوچک های بی ماما

          تن لخت يخ کرده شان را

              به رسوايی عريان شبانگاهان بی رويا

                    به تيغ لعن و

                                  لعن تيز يک تيغ

                                               می بخشند... 

       زنی باشد

       که روحش را

به جسم شاهزاده ای بخشد

       که خود جسم و روحش را

            و تختش را و تاجش را

                 و خاکش را و هست و بود و نابودش را

                       به عريانی يک پيکر

                           به پيچش های مکرر

                               به جسم زنی ديگر می بخشد

                                   که خود جسم و روحش را

                                          و بودش را٬ نبودش را

                                               به زنگار ساليان مردی بخشيده است

                                                    که خود از کابوس تب دار و دم کرده يک بوسه

              که از سرخوردن روح ابليس در پيکر يک جسم بی ادم

               و از گنديدن طعم يک سيب سرخ کال در پيکر يک  جسم بی حوا

                        پا بر اين خاک سراسر ياس نکبت بار بی باور نهاده است....

 

تو را من پاک می بينم....

         مسيحايی که مصلوب 

                 بر صليبی اينچنين مطلوب (!)

                          فرياد می کشی هر دم٬

                                  در سکوتی که يک دم هم

                                                         از فرياد نمی ماند !!!

 

 

 

 

 

  

 

                        

                                       

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+   نازلی حقانی پرست ; ۳:٢۳ ‎ب.ظ ; دوشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳۸٥

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir