نازلی سخن نگفت

پاره های روح من(۲)

پيشکش ان روح بزرگی که برای جسمش کوچک است...

به خودم!!!

*ميان اسمان و من

پنجره

با پرده اويخته اش حايل است.

ميان من و تو اما٬

خودمان تنها!!!

** شب اگر ابستن باشد به حوادث

        روز اگر بار برگيرد از وقايع

             من اما زايیده تمامی وقايع و حوادثم.

                   تو می دانی من فرزند کدامين شب٫

                           زاييده کدامين روزم؟؟؟

*** شب امد

          ماند

             و رفت.

                               مثل يک روسپی

         صبح امد

            ماند

              و رفت.

                               مثل يک هرجايی

              نقش من چيست که مدام در امد و شدم؟

 

**** دود می گريزد از سيگار

             من از من!

 

***** دو تن٬ ئو تنهايی

ئو نت هم گاهی روی خط های حامل

 فرار می کنند از هم !

  ضرباهنگ زندگی سرطانی ست!

****** ماهی را که از اب بگيرند                 می ميرد.

                      مثل من که از من !

 

*******چيزی در من وول می خورد. مثل کرمی...

             حالت تهوع خفه ام کرده است.

             مگو که هر چيزی که درونمان وول می خورد

                              حس دارد!

******** سپيد رنگ خالق

                سياه رنگ مخلوق

                ترکيبش چه می شود؟

                               من خاکستری  ....

                                  يا تو راه راه!؟؟

********* فرشتگان بالهای ابی مخملی شان را به هم می سايند.

       من صدايی می شنوم از غيب

        که مرا می خواند.

        پنجره را باز می کنم .

         از لبه اش پر می گشايم و............................

                               سقوط!

                    باز هم بد مستی..........................

********** کودک نبودی که بدانی

                  بادبادکی که نخش ول شد و رفت

                   تلخ ترين کابوس کودکانه است.

                                     بادکنک های رنگی هم روزی می ترکند...

                  کودک بودن به خدا دشوارترين فعل ممکن است!!

+   نازلی حقانی پرست ; ۳:٥۸ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸٥

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir