سهم زن بودن من (۱)

*باد که مياد٬ رخت های رو بند تکان تکان می خورند. من يه گوشه کز می کنم. تو خودم فرو می رم. باد راهشو کج می کنه. رخت ها اروم می گيرن. من ولی هنوز تو خودم موندم. تو خودم می شکنم... صدايش نمی ايد. باد که باز به حياط خونمون سرک کشيده!*

/ 0 نظر / 5 بازدید